Herinneringen

Heeft u nog leuke herinneringen, anekdotes of andere wetenswaardigheden over uw vroegere tijd op het Kennemer Lyceum? U kunt ze sturen naar webmaster@aelbertsberg.nl en wij plaatsen ze hier.

Herinnering van Philip Went (Nederlands en Engels door elkaar)

As a pupil from 1946-1952 I remember some incidences with various teachers. There was Molenaar in de eerste klas who was still quite young and finding his feet. He asked us to find a proof for the Pythagoras Theorem. Nobody came up with a solution and he must have been quite disappointed.

At bible class with van Meir we used to throw paper darts through the classroom. During Biology lessons with Wichers I was having a fight with Godfried Benthem van de Berg and Wichers punished Godfried but not me. Godfried was verontwaardigd dat ik niet gestraft werd, maar Wichers verklaarde dat het zo was omdat mijn vader in het Bestuur zat en zijn vader maar in het Curatorium zat.

Nothenius hadden wij voor Latijn en als wij aan het rotzooien waren dan zei hij met een wat gelaten gezicht: "sunt pueri pueri pueri puerilia tractant".

Onze leraar, Frans van der Laan, werd vaak door ons gevraagd waarom de Franse werkwoorden zo onlogisch waren en hij antwoorde dan: "De taal werd gemaakt door een duizendkoppige menigte waarvan meer dan de helft vrouwen zijn en dan komt er van de logica geen steek terecht."

In 1954 I emigrated to Australia and my Dutch is not quite up to scratch.

Een speciaal kantoor voor Aelbertsberg & Elswout

Henk Kempink (rector Kennemer Lyceum) overhandigt de 'sleutel' van het kantoor

In 2008 is Aelbertsberg & Elswout druk bezig geweest met een nieuw kantoor op het Kennemer Lyceum. De ruimte is beschikbaar gesteld door Henk Kempink, waar wij hem erg dankbaar voor zijn. Het kantoor bevindt zich in 't Kopje.

Het kantoor is bijna volledig ingericht met twee kasten, vier stoelen, een tafel, vijf boekenplanken en een computer. Ook is er uitzicht op de tennisbaan van het Kennemer Lyceum. In de kasten zullen onder andere archieven en post komen.

Wij danken het Kennemer Lyceum nogmaals voor dit prachtige cadeau!

Het boek 'Testament' over Lennaert Nijgh

Het boek 'Testament' over Lennaert Nijgh

In november 2007 is er een boek over het leven en werk van Lennaert Nijgh verschenen. Het boek beschrijft de totale levensloop van Lenneart Nijgh en is rijk geïllustreerd.

Het boek heeft als titel 'Testament' en is geschreven door Peter Voskuil. Het is in de boekhandel verkrijgbaar met het ISBN-nummer 978-90-71359-05-7.

Ton van Leeuwen gaat met pensioen (door Maud Peereboom-Engelberts)

Ton van Leeuwen

Na lang aarzelen gaat Ton van Leeuwen, die onze kantine bestierde, ons helaas verlaten. Wat een beslissing is dat. Hij is eigenlijk getrouwd met de school.

Iedere keer wanneer een groep medewerkers of de ouders bijeenkwamen, hoorde je "Ja, meneer" in Tons kenmerkend geluid. "Komt in orde" was weer voor anderen weggelegd. Hij zorgde ervoor dat er te eten en te drinken was. Hij heeft oog voor de persoon die hem wat vraagt. Je kunt op hem bouwen.

Archivaris Guido van Rijn wist te vertellen hoe Ton bij ons terechtkwam. In de vroege jaren tachtig stelde Hans Hokke, docent economie, dat het een goed idee zou zijn de leerlingen bij Handelswetenschappen een situatie uit de praktijk voor te schotelen. De kantine kon wel wat structuur gebruiken en dus werd naar een vrijwilliger gezocht. Ton reageerde op de advertentie in Haarlems Dagblad en zo kwam hij bij ons binnen: hij pachtte de kantine en werd vervolgens in 1986 ook als conciërge in vaste dienst aangesteld.

In het begin was het wel wennen, al die luidruchtige leerlingen, maar al gauw vond hij de toon. Vele generaties hebben bij hem snoep en drankjes gekocht. Het is interessant te zien hoe de prijzen lagen in die eerste tijd. In 1984 kreeg je een grote fles Coca Cola voor een gulden, smiles en zure bommen voor een dubbeltje en een Rondo was maar drieëndertig cent. In 1985 wordt het assortiment uitgebreid met soep en warme chocolademelk, heerlijk in de winter. In de jaren negentig zie je de prijzen stijgen: de fles Cola is intussen al een gulden vijftig. De laatste jaren heeft Ton wel een poging gedaan wat gezonds te bieden, maar dat was niet zijn passie, noch die van de meeste leerlingen.

Naast de kantine had Ton een deel van het conciërgewerk in zijn pakket. Hij verving eerst Piet Kersbergen en werkte later met veel plezier samen met Alfred van Gool en Barend Houtman. De dood van Alfred was een grote slag voor hem. Ze waren echte voetbalmaatjes en je kon Tons uitbundige of wanhopige commentaren dan ook regelmatig beluisteren wanneer ze op maandagochtend de wedstrijden doornamen.

Langzamerhand, na de eerste paar jaar, verschenen de overwerkformulieren. Intussen was zijn vrouw Joke al een tijd ziek. Zij bleek een medisch wonder door zo'n vijftien jaar de strijd met haar gezondheid aan te gaan. Ze overleed in 2003. Diegene die hem regelmatig spraken, zagen hoe hij steeds meer gebukt ging onder dit verdriet. Wanneer hij 's morgens de absentiebriefjes kwam ophalen, zag je al wel hoe hij zich voelde die dag. Met altijd een kwinkslag en soms grappen en grollen sloeg hij zich er doorheen. Maar een enkele keer lukte het niet. Zwijgend kwam hij de klas binnen en liep in een beweging weer naar buiten. Dan zat het leven hem dwars, privé maar ook op school.

Ton kon zich behoorlijk ergeren en was in zo'n geval uitgesproken in zijn oordelen. Terwijl hij vaak heel terughoudend is over zijn zielenroerselen en vaak niet te vermurwen is iets los te laten, kan hij, wanneer hij in zijn ogen onrechtvaardig behandeld is, flink van leer trekken. Het leek wel of hij met zijn grote mond toch niet goed voor zichzelf kon opkomen, zijn grenzen niet altijd even duidelijk bewaakte. Op het emotionele vlak kon hij nogal eens bijna ontsporen.

Een vrijplaats voor ontboezemingen was zijn hok, dat wil zeggen de ruimte achter de toonbank in de kantine, die hij vaak op slot deed om zich terug te trekken in zijn eigen wereld. Soms deed hij open wanneer je klopte. Dat waren de momenten van verbroedering. Tegenwoordig is hij ook vaak te vinden in de nieuwe rokersruimte in 't Kopje.

Naast die contacten heeft Ton altijd clubjes van versnaperingen voorzien. De schaakclub, een klaverjasclub, feesten, mensen van allerlei pluimage merkten hoe hulpvaardig hij was. Altijd een biertje, altijd kroketjes. Wie ging er vaak het laatste weg? Ton. En dan was er ook zijn administratie. Wat een klus om op je gewone typmachine alles op een rijtje te krijgen op Kennemer-papier. Zo gaat je weekend wel voorbij.

We zullen je missen, Ton, of je het gelooft of niet, je bloemrijke taal betreffende het vele voetballeed, de vrouwen, de struik andijvie (een bepaald soort uit te reiken boeket) en het absurdistische in de wereld. Misschien zien we je nog wel eens op privéfeesten op school of bij de schaakclub. Het ga je goed en heel veel dank voor alles wat je gedaan hebt voor het Kennemer.

Ouderraad: terugblikken en vooruitkijken!

Ondanks het feit dat het nieuwe jaar slechts twee maanden oud is, en de ouderraad het helaas even zonder haar geliefde voorzitster moet stellen, heeft de raad er inmiddels al twee vergaderingen opzitten. De eerste bijeenkomst stond vooral in het teken van de evaluatie van de kerstviering van 2003.

Op een paar schoonheidsfoutjes na verliepen zowel het traditionele kerstdiner voor de vierde klassen als het kerstontbijt voor de onderbouw voorbeeldig. Alle ouders die schotels voor het diner verzorgden, die soms niet voor die van de onlangs nog met een extra ster beloonde Jonnie de Boer onderdeden, willen wij langs deze weg heel hartelijk bedanken! Niet alleen de schotels waren een lust voor het oog, ook de leerlingen zelf waren prachtig uitgedost, zoals de foto's getuigen.

Het kerstontbijt onderscheidde zich dit jaar door het Anton Pieck-thema. De door de OR in ijl tempo gefabriceerde "Pieckhuisjes" die het tot de voorpagina van het Bloemendaals Weekblad schopten (zie ook het Kennemer Bulletin), maar vooral ook de zeer aansprekende lezing die door Guido van Rijn werd verzorgd, deden de oude tijden herleven op de school. De leerlingen konden middels een continu draaiende PowerPoint-presentatie kennis maken met het werk van de bekende oudtekenleraar, terwijl de archivaris uitgebreid op het karakter van Anton Pieck inging. De ouderraad wil de heer Van Rijn nogmaals heel hartelijk danken voor zijn boeiende praatje.

In de tweede bijeenkomst, waarbij de schoolleiding was uitgenodigd, kwam onder andere het immer terugkerende discussiepunt over de netheid op school aan de orde. Zowel de rector als conrector beaamden dat dit probleem niet een twee drie kan worden opgelost, maar dat een langere termijn van mentaliteitsombuiging nodig is. Een eerste aanzet zou in de vorm van goede (fleurige) prullenbakken en een gezellige(re) opgeruimde ambiance van de kantine kunnen worden gegeven. Een andere aantrekkelijker klinkende naam voor de ruimte zou wellicht ook een goed idee zijn: het wordt misschien eens tijd om de creatieve geest eens aan het denken te zetten!

De contactouders hebben dit jaar hun (her)intrede gedaan. Met veel enthousiasme hebben een aantal ouders gehoor gegeven aan de oproep van de OR. Om verwarring te voorkomen heeft de OR de volgende functieomschrijving opgesteld.

De contactouder:

  • neemt een ondersteunende functie in voor mentoren;
  • registreert het wel en wee van de klas en meldt dit indien van belang aan de mentor;
  • neemt minstens drie keer per jaar contact op met de mentoren, of frequenter indien nodig;
  • coördineert activiteiten zoals bijv. transport bij excursies, maar ook andere activiteiten die voor hun klas van belang zijn zoals koffieschenken op ouderavonden en dergelijke;
  • onderhoudt contact met de contactpersoon binnen de ouderraad.

Basketbal in de Tetterodehal

Basketbal in de Tetterodehal

Met 166 leerlingen die deelnamen aan het basketbaltoernooi dat afgelopen jaar weer in de Tetterodehal werd georganiseerd door de sportsectie werd het sportevenement een ware happening.

Bezwete lijven, de geur van rubber en emotionele kreten als "Pass mij de bal" vulden de hal. David, Piet-Hein, Harry en Sophia floten de wedstrijden, geassisteerd door enkele leerlingen. De sportieve strijd die werd gestreden tussen de klassen 3 en hoger leverden o.a. 3-havo en 4-havo lekkere slagroomtaart op. Zij waren de ultieme winnaars en hun dag kon niet meer stuk!

Kennemer Lyceum weer in volle glorie

De omslag van de eerste uitgave van het Kennemer Bulletin van 2004 stamt nog uit de tijd dat Anton Pieck verbonden was aan het Kennemer Lyceum.

Zijn nalatenschap is in de hele school nog duidelijk waarneembaar. Na de intrigerende lezing van Guido van Rijn op 30 oktober 2003 waarin hij uitgebreid op deze briljante tekenaar inging leek ons de tijd rijp om de omslag van het Kennemer Bulletin in zijn oude luister terug te brengen.

Op de reeds genoemde ouderavond werden er beelden getoond van een andere beroemde oud-leraar van het Kennemer Lyceum. De videobeelden van het afscheid van de heer J.P. Thijsse in 1930 tonen de entree van de school in haar oude glorie. Een opvallend detail vormden de hoge hekken bij de entree van het gebouw. Zij werden geflankeerd door muurtjes waarop prachtige smeedijzeren lantaarns prijkten. Een van deze lantaarns is nog intact en de archivaris van onze school heeft inmiddels geïnformeerd bij de plaatselijke smid naar de mogelijkheid om hier een replica van te maken om de set weer te complementeren. Het zou toch prachtig zijn als we onze school in zijn oude luister konden herstellen.

Aelbertsberg & Elswout verrast Kennemer Lyceum met dubbel cadeau

Benno Dinkelaar overhandigt de bel aan de rector dhr. H. Zuidervaart

Vroeger luidde de rector van de school de bel wanneer er een bijeenkomst werd gehouden in de aula. Hij gebruikte daarvoor de fraaie koperen bel die op 18 april 1980 aan de school geschonken was. Deze traditie is reeds jaren geleden in het slop geraakt, en de bel in kwestie bracht geen geluid meer voort.

Dankzij de oud-leerlingenvereniging Aelbertsberg & Elswout kan de oude traditie nu weer in ere worden hersteld, want de bel heeft een grondige facelift ondergaan en de missende klepel is weer op zijn plaats gezet. Met veel plezier overhandigde de voorzitter Benno Dinkelaar de stoer en glanzend ogende bel aan de rector dhr. H. Zuidervaart.

Benno Dinkelaar presenteert de fraaie Leitz Focomat V35

De heer Dinkelaar had echter nog een verrassing in petto: een fraaie Leitz Focomat V35 staat inmiddels te pronken in de doka waar de fotograferende leerlingen nu met behulp van dit apparaat de gemaakte foto's naar harte lust professioneel kunnen vergroten. Dat het wel goed zat met de relatie tussen school en oud-leerlingen was twee jaar geleden al duidelijk toen Aelbertsberg & Elswout de school een klok aanbood voor het gebouw waarin vroeger de MMS was gehuisvest en die de naam "'t Kopje" draagt. De heer Zuidervaart was zeer in zijn nopjes met de cadeau's en bedankte de vereniging hartelijk. Dat de betrokkenheid van de oud-leerlingen bij de school nog altijd groot is, werd op vrijdag de 13de wederom bevestigd: en de negatieve connotatie van de datum doet daar niets aan af!

Open dag 2004: druk, druk, druk!

Geen sneeuw, maar regen was ons deel dit jaar. Wie dacht dat het slechte weer het bezoek van de open dag van het Kennemer parten zou spelen, kwam bedrogen uit!

De meer dan 130 energieke gidsleerlingen liepen af en aan en lieten de bezoekers alle hoeken van de schoollokalen zien (letterlijk dan, welteverstaan). Door de groene shirts waren ze goed te onderscheiden en oogden de gidsen als ware professionals. De beloning in de vorm van twee uitslaap-uren zijn inmiddels allang opgesoupeerd, maar de school wil jullie langs deze weg toch nog eens bedanken voor jullie tomeloze inzet: helemaal top! Ook de parkeerwachten die buiten de parkeerproblematiek het hoofd boden en die het slechte weer trotseerden willen we hartelijk bedanken.

Naast de gidsen was een hoofdrol weggelegd voor het immer onderschat ondersteunende personeel dat in de hal geduldig het bezoek opving en aan gidsen koppelden en de chique tas met folderinhoud overhandigden. Als extra grapje kregen de aspirantleerlingen dit jaar een "mean green"-sweatband met logo van de school. Meestal werd deze ontvangen met "Cool zeg!".

De ouderraad was het ook dit jaar gelukt om de kantine weer een gezellige sfeer te geven. Het "Kennemer Café" was dit jaar gepromoveerd tot "Grand Café", compleet met leestafels en kranten op stokken! De prachtige boeketten (wederom verzorgd door Ria Hemmes) en planten gaven de school kleur en sfeer. Toch kwam de echte sfeer op conto van de docenten die ook dit jaar de show stalen en menig leerling verleidde de open les te volgen.

De aula swingde als vanouds door de gebroeders Bastiaan en Jasper Wind en de PowerPoint-presentatie die het algemene verhaal van mevr. Kruize begeleidde zorgde voor een leuke informatieve doch ongedwongen sfeer. Ook 't Kopje was in Optima Forma, de kunstwerken spraken voor zich! Rond de klok van 13:00 uur werden de laatste bezoekers "uitgezwaaid" en werd de stand van zaken doorgenomen: het bezoekersaantal bleek identiek aan dat van 2003! Een kleine 400 man werd in een tijdsbestek van drie uur rondgeleid in een school die bruiste van energie en enthousiasme. Bestuur, schoolleiding, ouderraad, KLV, het voltallige schoolteam en gidsleerlingen en een tot op het bot toe nat geworden parkeerwacht speelden allen voorbeeldig hun rol in het open dag-gebeuren!

Goede lessen: herinnering aan het Kennemer Lyceum, 1945-1949

In december 2010 stuurde Sander Schimmelpenninck van der Oye ons zijn herinneringen aan het Kennemer Lyceum.

Mijn tijd als lyceïst ging slecht van start. In 1943 deed ik toelatingsexamen voor het Baarns Lyceum. Dat voorjaar begon mijn leven te ontrafelen. Mijn vader stierf. Mijn grote broer werd verraden tijdens een poging naar Engeland over te steken en verdween in een concentratiekamp. Mijn zuster ging in het verzet en kwam weinig meer thuis. Het was het midden van de oorlog.

Klik hier om de hele herinnering te lezen.

Herinneringen van Lex Maier (5B, 1951)

Daar sta je dan in een grauw Holland, na een zonovergoten jeugd in het voormalige Nederlands Indië. Een jeugd die wreed werd verstoord door de Jappen die het zo nodig vonden om ons 3,5 jaar achter prikkeldraad op te sluiten en daarna nog bijna (?) jaar bersiap, een tijd waarin de Indonesiërs hun frustraties van drie eeuwen kolonialisme trachten bot te vieren op de nog aanwezige Nederlanders en hun eigen langenoten, die de belanda's trouw waren gebleven.

Na een reis per boot waarin de mannen en jongens in hangmatten in het ruim sliepen, sta je spichtig, in tweede hands kleren van de bedeling uit Amerika, wat onwennig tussen (in jouw ogen) goed doorvoede Hollandse jongens, die niets begrepen van de verhalen van die rijstepikkers. Rector de Vletter was evenwel een man met een enorm begrip voor de geestelijke noden van zijn leerlingen evenals de docenten die het met ons soms niet gemakkelijk hadden, ook al omdat het de "Indische" leerlingen ontbrak aan vier jaar klassieke scholing en een gedegen grammatikale opbouw die je op de lagere school mee zou hebben gekregen maar die wij in de kamptijd moesten ontberen. Het was in het begin wennen aan het klassikale verband maar er bleef ruim voldoende tijd over om te lachen. Wat te denken van een leraar algebra en meetkunde die in plat Amsterdams het verhaal van de wolf en de zeven geitjes kon vertellen, waarbij je bijna uit de bank viel van het lachen en die zijn sigarettenpeuk in zijn mond naar binnen klapte als conrector van Meir door het raampje van de deur naar binnen keek. Dat moest niet te lang duren, want dan kwam de rook zijn oren uit.

Ook herinner ik mij van onze klasgenoten Rolf Slansky (helaas overleden) die zichzelf als een slangemens fantastisch op kon vouwen en die wij op een dag met zijn voeten in zijn nek de bank inschoven net voordat een Engelse les zou beginnen. Erades kwam binnen begon gewoon les te geven, negeerde Rolf straal en liet hem drie kwartier opgevouwen zitten tot grote hilariteit van de klas die Rolf roder en roder zagen worden. Of de klasgenoot die verzuimd had de geschiedenisles over Luther te leren, voor de klas overhoord werd en daarbij peultjes stond ter zweten onder de strenge blik van de leraar totdat de bas stem van Maupie Muller Massus van achter uit de klas klonk: "Hier staan ik, ik kan niet anders, God helpe mij, Amen". Dat is toch gave humor. En het apekooien in de gymnastiekzaal tijdens de laatste gymles voor de vakantie waarbij van der Laan af en toe zijn hart vast hield vanwege de uiterst gewaagde toeren die soms werden uitgehaald.

Wat te denken van de natuurkundeles waarbij Huizinga het verschijnsel frequentie demonstreerde door een elastisch lint dat gespannen was tussen muur en toonbank met een apparaatje snel op en neer te bewegen waardoor een golfbeweging ontstond met buiken en knopen. Door het golfende elastiek in het donker in dezelfde bewegingsfrequentie te belichten zag je een prachtige witte golf. Conrector van Meir die tijdens deze demonstratie de donkere klas binnenkwam om iets aan een van onze klasgenoten te zeggen, wilde gebukt onder de witte "golf" doorlopen maar trok zich schielijk terug toen het elastiek meerdere malen op zijn kale hoofd kletste. Ondanks de striemen op zijn kale hoofd lachte hij zuurzoet met ons mee en zelfs Huizinga kon een grijns niet onderdrukken. En Anton Pieck, een uiterst aimabel en begaafd mens die absoluut geen orde kon houden, maar met enkele schetslijnen jouw tekening leven en diepte kon geven. Ook de culturele happenings waren hoogtepunten in ons schoolleven. Zoals Eduard Verkade die toch maar in zijn eentje op een kaal toneel, de leerlingen twee uur lang kon boeien met de uitbeelding van een doodgraver, die in een stuk van Shakespeare voorkwam en waarbij de aula muisstil zat toe te kijken. En niet te vergeten de leerlingen/toneelspelers die bij herhaling voor boeiende voorstel-lingen zorgden, meestal gevolgd door schoolfeesten waar de lessen van dansschool Martin in de praktijk konden worden gebracht, onder de jazzy klanken van de schoolband waarvan indertijd de bas van een theekist aan een koord, diepe indruk op mij heeft gemaakt.

En wat te denken van de herinneringen van Job G. uit 5B2 (1948). Een klas die de wiskundeleraar Holthuis, die zo kaal was als een biljartbal, steevast met Sinterklaas een levensgrote kam schonk. En de docent Engels, die totaal geen orde kon houden en waarbij de meisjes uit de klas die voor het uur Engels, zwemmen hadden gehad in Stoops bad, uitvoerig hun natte haren en make up in orde brachten met de mededeling dat daarvoor nog geen tijd was geweest. Een geliefd tijdverdrijf bij deze man was ook om alle tassen door te geven, die dan op een gegeven moment allemaal voorin de klas op het podium lagen. De goede man heeft in overspannen toestand de school moeten verlaten.

Dit zijn nog maar enkele herinneringen en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel meer herinneringen verwoord kunnen worden maar je moet er wel even voor gaan zitten. Bij deze dus een oproep aan alle lezers en lezeressen van deze nieuwsbrief om hun leuke (en/of minder leuke) schoolherinneringen op papier te zetten, dan de komende nieuwsbrieven gelardeerd kunnen worden.

Het bestuur van Aelbertsberg & Elswout is bezig om de vereniging nieuw leven in te blazen en zou graag in aanvulling op het adressenbestand dat Aki Maas-Polak tot nu toe uitstekend heeft beheerd, nieuwe adressen van leden willen verifiëren en oud-Kennemers achterhalen die (nog) geen lid zijn. Het bestuur heeft aan een aantal leden gevraagd om dit te coördineren. Ikzelf doe dat voor de eindexamenklassen van het Kennemer van de jaren 1944 tot en met 1955.

Omdat het onmogelijk is dat in je eentje te doen heb ik daarbij de hulp ingeroepen van "klassenvertegenwoordigers". Hiervan hebben een aantal al zeer positief hebben gereageerd en mij de hun beschikbare gegevens van oud klasgenoten opgestuurd of doorverwezen naar iemand die de adressen bijhoudt. Daarvoor alvast hartelijk dank.

Voorts zou ik dit stuk willen afsluiten met een verkorte versie van de toespraak die, onze zeer geliefde wiskundeleraar drs A.M. Kroon, in juli van 1951 hield voor de leerlingen van klas 5B die net geslaagd waren voor het eindexamen. Woorden die getuigen van wijsheid en grote gebondenheid met zijn leerlingen en die veel van ons zullen herkennen.

Jongelui, de blijdschap, die op jullie gezichten te lezen is, nu jullie inspanning met zulk goed gevolg bekroond is, is nog maar een eerste bewijs van de grote vreugde en rust die je in de komende dagen zult voelen als de opwinding en bewogenheid van de examendagen wat weggezonken zijn. Wij, de rector en leraren zijn al evenzeer verheugd om jullie en ik stel het op prijs dat de rector mij de gelegenheid geeft om je nog even toe te spreken.Ik doe dat niet zozeer als leraar maar als iemand die erg op jullie gesteld is. Voor mij is het altijd vervelend dat ik van die genegenheid in de lessen weinig blijk kan geven omdat er dan altijd zoveel wiskunde te bedrijven is en er in een les eenmaal orde moet zijn. Maar na alle wederwaardigheden van dit laatste jaar kennen wij elkaar goed genoeg om op dit ogenblik goed te voelen dat er sprake is van een afscheid. En ofschoon mij dat elk jaar ter harte gaat, voel ik het dit jaar heel sterk; ik voel heel sterk dat hier weer een aantal jonge mensen van ons weggaat, de wereld in, zich gaat verspreiden over vele landen misschien en dat velen van jullie een zucht van verlichting slaken nu de schooldeuren voorgoed achter je dicht vallen. Ik zucht ook, maar niet van verlichting maar van weemoed, omdat jullie voor mij iets betekend hebt, iets waardevols bent geweest, dat ik nu ga verliezen. Het leven is vol van dergelijke gebeurtenissen en iets waardevols verliezen is mij al zo vaak overkomen en als de banden die ons daaraan gebonden hebben stevig zijn geweest doet het verlies pijn, maar om later een droevige maar tegelijk heerlijke herinnering te schenken. Zo maakt niet alleen ons bezit, maar ook ons verlies een levensinhoud dikwijls rijker, voller en schoner. Zo keert een verlies om in zijn tegendeel: een winst.

Maar niet alleen wij verliezen iets. Ook jullie zullen iets achterlaten dat onvervangbaar is. Zelfs zij, die met tegenzin naar school zijn gegaan - het zullen er niet veel zijn op het Kennemer Lyceum - zelfs jullie allen, die toch altijd wel een of ander vak saai of onbelangwekkend of nutteloos hebt gevonden, die misschien nu en dan met een leraar een kleine onenigheid hebt gehad, zullen zeker later beseffen hoe in deze school gepoogd is, gezonde en goede mensen van je te maken.

Ik hoop dat wij eraan hebben bijgedragen dat je bewust je houding kan kiezen tegenover de buitenwereld en bewust kan doorleven wat op deze wereld schoon en goed is, want tot een werkelijk leven behoren beiden. De beste wensen van ons allen vergezellen je in je verdere leven.

Dat was Kroon ten voeten uit. De meeste leerkrachten uit onze jaren ('40-'50) zijn er niet meer, daarmee kunnen wij dus op het komende lustrum van het Kennemer Lyceum geen herinneringen mee ophalen.

Herinnering aan Lennaert Nijgh (1945-2002)

Lennaert Nijgh

Zoals u ongetwijfeld zult weten, was Lennaert Nijgh een van de meest kleurrijke oud-leerlingen van het Kennemer Lyceum. Vrij plotseling overleed hij op 28 november 2002. Tekstschrijver Nijgh heeft zeer veel voor onze school geschreven.

Lennaert Nijgh werd op 29 januari 1945 in Haarlem geboren. Na zijn lagere-schooltijd zette hij in 1958 zijn studie voort op de Gymnasiumafdeling van het Coornhert Lyceum. In die tijd ontstond zijn hechte vriendschap met Boudewijn de Groot.

Nadat hij daar de tweede klas gymnasium voor de tweede keer gedaan had, kwam hij deze klas op het Kennemer voor de derde maal doen. Toen de cijfers aan het einde van 3 gym toch weer tegenvielen, stapte Lennaert over naar 4 HBS A. ("Ik was er gewoon met mijn hoofd niet bij. Ik zat verhalen te tekenen, te schrijven, eigenlijk altijd toneel te spelen. Ik had geen enkele zelfdiscipline, dat kwam later pas. Ik heb mijn gymnasium niet afgemaakt omdat ik geen aanleg had voor wiskunde.")

In 1964 deed hij eindexamen HBS A met een 10 voor Nederlands en een 5 voor lichamelijke opvoeding. Op zijn leerlingenkaart staat vermeld: aanleg: zeer bijzonder, karakter: moeilijk te beoordelen, belangstelling: zeer gericht.

De eerste toneelproductie van het Kennemer Lyceum waar hij aan mee werkte was "Een dineetje bij Lucrezia Borgia" in 1961. Lennaert speelde de rol van Leonardo Da Vinci en verzorgde het programma. In 1963 werd de revue "Kenneme(r) Lachen" opgevoerd in het toenmalige Minerva theater te Heemstede. Vrijwel de gehele revue werd door Lennaert geschreven terwijl zijn vriend Boudy (de Groot) de muziek componeerde. Vooral bij de leerlingen van de bovenbouw veroorzaakten de geestigheden ware lachsalvo's.

In de paasvakantie van datzelfde jaar nam Lennaert een heuse schoolfilm op "De Aanslag". Deze geluidsfilm van ongeveer 25 minuten handelt over een leerling, die bij wijze van wraakoefening de schoolbel met zijn zakdoek dichtstopt. In 1964 speelde Lennaert een vreemde leraar in de komedie "Het getrouwde schoolmeisje" van Stefan Bekeffie onder regie van ons aller Frans Hesmerg.

In 1970 bestond het Kennemer 50 jaar. Voor dit lustrum schreef Lennaert, inmiddels met Astrid getrouwd, die de muziek componeerde, een musical gebaseerd op thema's uit De Kleine Johannes van Frederik van Eeden. Aan deze musical werkten leerlingen, docenten en oud-leerlingen mee. De muziek werd verzorgd door de onvergetelijke band Jo en de Jojo's. Ook werd de musical op de plaat gezet.

Verdere hoogtepunten van Lennaert als schrijver waren in 1971 de musical "Muizen" (gebaseerd op Lucifer van Joost van den Vondel), in 1973 "Dokter Arlechino" (gebaseerd op Commedia dell'Arte elementen), als regisseur in februari 1975 "De pantoffels van Aboe Kazem" (schrijver Jan Ubink gebaseerd op 1001 Nacht) en in december 1975 als schrijver/regisseur een stuk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en Ulysses van James Joyce.

In de periode 1962-1964 schreef Nijgh columns voor "Triptiek" (opvolger van de Lyceumkrant) van het Kennemer Lyceum. Hij presenteerde zich dan in de gedaante van "Commerius, de schoolkater", een schoolmascotte die ironisch commentaar levert op het wel en wee van het Kennemer. Commerius ("de Kletskous") is een mopperig, sigaartjes rokende, alcohol consumerende feestvierder en lang uitslaper, die ieder excuus aangrijpt om met een katterig gevoel onder de wol te gaan. Op de achterkant treft u deel 3 van de totaal 20 columns, die Lennaert geschreven en later ook gebundeld heeft.

Herinneringen van Leo van der Weele (5B2, 1954)

Het is (bijna) 50 jaar geleden dat ik eindexamen deed, een moment voor een terugblik. En ook het fijne boekje "Het Rijdes-gevoel" van Rita Verschuur, die gelijk met mij eindexamen deed, doet mij weer aan het Kennemer denken. Op de site "Aelbertsberg & Elswout" zie ik andere herinneringen. Geweldig toch, dat internet. Ik vind slechts de mooie herdenking van Lennaert Nijgh en een herinnering van Lex Maier. Zijn er zo weinig Kennemers die een herinnering hebben? Het wordt tijd voor meer herinneringen. Ik bied die van mij aan, helaas uit dezelfde tijd van Lex, maar toch ook weer anders. Lex heb ik nog meegemaakt, maar zijn broers Rob waarmee ik (?) jaar in de klas heb gezeten, de vijfde, en Peter, klassen 1 tot en met 4, heb ik beter gekend. We hebben meer gemeen: een Indisch verleden en het Jappenkamp. Ik heb daar echter minder last van gehad dan de generatie van Lex omdat ik jonger was en toen ik in 1949 op het Kennemer kwam al aan Holland was gewend. Maar ook toen zaten zo'n 10 kinderen uit Indië mijn eerste klas. Er klonk vaak 'adoe', tot woede van mevrouw Thoden van Velzen, de lerares Frans.

Spellen was voor ons Indische jongens en meisjes een groot probleem. Ik herinner me een schriftelijk werk over lange en korte ij, z en s, d en t. Met mijn Indische achterbuurman, Hannie Muli, had ik een ingewikkeld spieksysteem afgesproken. Deed ik mijn arm naar rechts dan was het ij, s of t, naar links was het ei, z of d. Helaas had ook ik een onvoldoende.

De tekenles van Pieck herinner ik me ook goed. Ik heb daar veel spelletjes geleerd, 'galgje', 'zeeslag', enz. We speelden onder de tekenles Koreaatje onder leiding van de latere hockey-international Johnny Berkman. Dat hield in dat je met een hele rij met tafels en stoelen naar voren opdrong. De klas werd zo akelig klein. Of we maakten er een sport van gedurende een hele les geen moment op je plaats te zitten. Vraag aan Pieck, punt slijpen, naar het voorbeeld op het bord kijken, enz. Dat lukte best. Ik vraag me nog steeds af of Pieck het niet door had of gewoon geen zin er wat van te zeggen.

De wiskundelessen staan me nog goed bij. De kiem voor mijn belangstelling voor de wiskunde is in de onderbouw gelegd door Saeys, een zeer emotionele kettingroker en gedreven docent. Hij was voorstander van het stampsysteem. De hele klas moest de meetkunde-stellingen hardop zeggen. "Twee driehoeken zijn congruent als twee hoeken en de tussenliggende zijde gelijk zijn", en dat 25 keer herhaald. Het hielp. In de 3de klas kreeg ik Kroon. Helaas maar kort omdat hij ziek werd en kort daarna overleed. Toen werd de reeds gepensioneerde Piet(je) de Jong van stal gehaald. Een geweldenaar, die de Wiskunde zo boeiend bracht dat vrijwel iedereen er zijn best voor deed. Op het eindexamen scoorden we ook aardig wat negens en tienen. De Jong was een streng, maar zeer rechtvaardig docent. Als er een weinig intelligente vraag werd gesteld, was het "Domme vraag", gevolgd door "Laan, doe het raam open". Schaapachtig deed Kees Laan dan het raam open, waarop De Jong zijn krijtje naar buiten gooide. Mijn liefde voor de Wiskunde is gebleven, ik ben het ook gaan studeren, in Groningen.

Nederlands had ik vanaf de tweede klas van Van der Ree. Hij had 'niet waar' als stopwoord. We hebben eens het aantal in een les eens geteld. We kwamen tot over de honderd. Hij was 'not amused' toen we dat bekenden.

Van Meir was in mijn tijd rector, een zeer betrokken man. Elke ochtend stond hij boven aan de trap zijn leerlingen op te wachten. Hij kende iedereen bij naam. Zijn voornaam was Eep. Mijn klasgenoot Marlof Strumphler woonde naast hem. Hij had zijn hond Eep gedoopt en schepte er een genoegen in "Eep, kom" bij het baasje" te roepen.

Ik herinner me ook Molenaar voor Natuurkunde, jong, wat cynisch. Ik zat in de tweede klas, er kwam een jongen uit 4B binnen die vroeg of ik even mee kon komen naar Molenaar. Daar hadden ze een proefwerk over stof uit de tweede klas heel slecht gemaakt. Of ik de sommen maar even uit wilde liggen. Ik vond het niet leuk.

Je bent geneigd je herinneringen aan het Kennemer op te hangen aan anekdotes, maar wat mij vooral bij is gebleven is de prettige sfeer, de ruimte die werd gegeven om jong te zijn en je te ontwikkelen. De gezelligheid in de klas, deemoedige bezoekjes aan de Rector als je eruit werd gestuurd, de schoolfeesten met zijn dixielandbandjes en de zaal die in vervoering raakte als Caldonia werd gespeeld, verliefdheden, de sportwedstrijden, vooral de 'sixes' en culturele happenings, de schoolkampen, die altijd weer ontaardden in een bende. Ik herinner me Buurse, in de vierde klas. Henk ten Wolde had voor zijn verjaardag een fles wijn meegesmokkeld. Ik hoor de beheerder van het verblijf nog roepen "Ze moeten eruit", toen hij diep in de nacht de herrie niet meer kon harden. Wat een baan, leraar, de zaak dan weer te moeten sussen. Helaas leer je pas later de leraren echt te waarderen. En besef je ook dat je van de lessen veel hebt geleerd. Maar ook van de sfeer van het Kennemer. En van de fijne contacten met je medeleerlingen. Met een paar heb ik nog steeds contact. Van een enkeling heb ik nog wat gehoord omdat ze landelijke bekendheid gekregen hebben. Van mijn vierde klas hebben liefst drie leerlingen later ons land bij een sport vertegenwoordigd: Henny Wijkhuizen (cricket) Johnny Berkman (hockey) en Ype Stelma (roeien). Toch was het geen typische sportschool, cultuur was zeker zo belangrijk.

De Kleine Johannes

Cover van De Kleine Johannes

Intertroubadour Original Cast Recording 6802 678.

Plaatopname: 12 en 20 februari 1970 (moet volgens ons 1971 zijn)
Uitgevoerd op: 17, 18 en 19 december 1970
Beschrijving: Musical t.g.v. 50-jarig bestaan Kennemer Lyceum in Haarlem, gebaseerd op thema's uit het gelijknamige boek van Frederik van Eeden.
Teksten: Lennaert Nijgh
Muziek: Astrid Nijgh
Uitgevoerd in: Stadsschouwburg Haarlem
Uitgevoerd met: Leerlingen van het Kennemer Lyceum (34 sprekende rollen, 8 danseressen en 45 figuranten)
Muzikale leiding: Astrid Nijgh
Begeleiding: Me & My Friends met Jan de Hont (gt)
Producer: Lennaert Nijgh
Liederen op plaat: De grote vakantie
Als ik later groot ben
Hymne
Johannes, waar ga je naar toe?
Daar zit je dan
Logica laria
Het lied van lang geleden
Asfalt om je heen
Ballade van het middelbaar onderwijs
Nee Mien, ik wil me ergeren
Duet
Terug naar de jaren '50
Adam
Eva
Toneel op school
Algebra
Nou, dat was het dan
In je eigen handen ligt je leven
Alle composities: Lennaert/Astrid Nijgh

International Air Cadet Exchange

In juli 1962 was het 15 jaar geleden, dat de organisaties van Luchtvaartcadetten in de U.S.A. (Civil Air Patrol), Canada (Air Cadet League) en Engeland (Air Training Corps) besloten om een aantal van hun cadetten te selecteren en deze gedurende 3 weken in de zomervakantie uit te wisselen.

Het doel van deze uitwisseling was om de luchtvaartjongeren uit deze landen tijdens het verblijf bij hun buitenlandse collega's via hun aller belangstelling: de luchtvaart en andere activiteiten, nader te laten kennismaken, wederzijdse ideeën uit te wisselen en eikaars levensgewoonten en opvattingen te leren kennen; kortom "to promote better international goodwill and understanding', zoals de Amerikanen het uitdrukken. Deze uitwisselingen werden een enorm succes en steeds meer landen gingen er toe over om aan deze internationale uitwisseling deel te nemen en al gauw sloot Nederland zich hierbij aan in de vorm van de K.N.V.v.L.

Lees de verschillende delen van het verslag in PDF-formaat: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4.

Rector Van Meir neemt afscheid

In september 1926 raakte de heer Van Meir aan het Kennemer verbonden als leraar Engels.

In de loop van het seizoen 1926-'27 gaf hij zijn lessen in bijbelkennis, aangezien dit noodzakelijk bleek te zijn voor het lezen van verschillende vreemde talen. De heer Van Meir trad in september 1947 als waarnemend rector op voor de heer De Vletter.

Klik hier om het hele artikel te lezen.